همين ديروز اومديم و دو روز ديگه بايدبريم......

ناپلئون  بزرگ نابغه سياسيون عالم ، راجع به مسلمين فكر كرد.
پرسيد: مركز مسلمين كجاست .
مصر را به او معرفى كردند. با يك مترجم عرب به طرف شهر مصر حركت كرد. پس از ورود با مترجمش ، به كتابخانه  آن شهر وارد شد.
به مترجمش گفت : يكى از اين كتابها را برايم بخوان .
مترجم دست برد بين اين همه كتب  يكى را برداشت و گشود، ديد قرآن است . اول صفحه چشمش را اين آيه جذب نمود:
انّ هذا القرآن يهدى للّتى هى اقوم
قرآن مردم را به استوارترين راه هدايت مى كند آيه را براى ناپلئون خواند و ترجمه كرد.
ناپلئون ، از كتابخانه بيرون آمد. شب را تا صبح بفكر اين آيه بود.
صبح بيدار شده و دو مرتبه بكتابخانه آمد. از مترجم خواست از همان كتاب ديروزى برايش بخواند.
قرآن  را باز كرد، آياتى چند از قرآن تلاوت كرد و معنى نمود، و دوباره بخانه برگشت ، شب را باز غرق فكر بود.
روز سوم ، بكتابخانه برگشت ، بخواست ناپلئون ، چند آيه از قرآن  را مترجم برايش خواند و ترجمه كرد، از كتابخانه بيرون آمدند. ناپلئون پرسيد: اين كتاب مربوط به كدام ملّت است ؟مترجم گفت : مربوط به مسلمانان است ، و اينان معتقدند: كه اين قرآن است و از آسمان به پيامبر عظيم الشاءن آنها نازل گرديده .
ناپلئون دو جمله گفت : يكى بنفع مسلمين ، ويكى بضرر مسلمانان .
آنكه بنفع مسلمانان از دهان اين مرد سياسى بيرون آمد، اين بود كه گفت : من از اين كتاب استفاده كردم ، واين طور احساس نمودم كه : اگر مسلمين از دستورات جامع اين كتاب استفاده كنند ذلّت نخواهند ديد.
آن كلمه اى را كه به ضرر اسلام گفت ، اين بود:
تازمانيكه اين قرآن در بين مسلمين حكومت كند، ودر پرتو تعاليم عاليه اين برنامه جامع ، زندگى كنند، مسلمين تسليم ما نخواهند شد، مگر ما بين آنها و قرآن جدايى بيفكنيم .

وقتی که تو دل سنگت پر از رنگ و ریاست
وقتی که ساز صداقتت همیشه بی صداست

وقتی یک بار نشد تا سر حرفات بمونی
نتونستی قدر عشق بی ریا رو بدونی

نمی تونم ، نمی خوام که با تو هم صدا بشم
من به خاطر خودت از تو باید جدا بشم

نمی تونم ، نمی خوام حرفاتو باور بکنم
قصه ی دروغ احساستو از بر بکنم

اگه من می خوام برم امروز و تنهات بذارم
واسه اینه که خودت رو به تماشات بذارم

ولی من هرگز نخواستم که فراموشت کنم
مثل اسمون بی ستاره خاموشت کنم

صدای تیک تیک ساعت میگه وقت رفتنه
لحظه جدایی و خدافظی رو گفتنه

فردا اگر ز راه نمي امد / من تا ابد کنار تو ميماندم / من تا ابد ترانه عشقم را / در افتاب عشق تو مي خواندم / در پشت شيشه هاي اتاق تو / انشب نگاه سرد سياهي داشت / دالان ديد گان تو در ظلمت / گويي به عمق روح تو راهي داشت / رازي درون سينه من مي سوخت / ميخواستم که با تو سخن گويد / اما نگاهم از گره کوته بود / درسايه بوته هيچ نمي رويد / انشب من از لبان تو نوشيدم / اواز شاد طبيعت را / انشب به کام عشق من افشاندي / ز بوسه قطره ابديت را /

مي روم خسته و افسرده و زار / سوي منزلگه ويرانه خويش / بخدا ميبرم از شهر شما / دل شوريده و ديوانه خويش / ميبرم تا که در ان نقطه دور / شستشويش دهم از رنگ گناه / شستشويش دهم از لکه عشق / زين همه خواهش بيجا و تباه / ميبرم تا ز تو دورش سازم / ز تو اي جلوه اميد محال / ميبرم زنده بگورش سازم / تا از اين پس نکند ياد وصال